پیدا شدن حلقههای نپتون توسط وویجر ۲ در سال ۱۹۸۹ تأیید شددر ۲۲ آگوست ۱۹۸۹، کشف

پیدا شدن حلقههای نپتون توسط وویجر ۲ در سال ۱۹۸۹ تأیید شد

در ۲۲ آگوست ۱۹۸۹، کشف شد که سیاره نپتون دارای یک سیستم حلقهای است. وویجر ۲ در ۲۰ آگوست ۱۹۸۹، پنج روز قبل از نزدیکترین پروازش با این سیاره در ۲۵ آگوست، تصاویری از نپتون گرفته می بود. تصاویر وویجر ۲ حلقههای نپتون را کامل اما با تودههای روشن نشان میداد. این حلقهها همانند اورانوس و مشتری زیاد تا ریک می با شند اما ترکیب آنها ناشناخته است.

حلقههای نپتون

حلقههای سیاره نپتون از پنج حلقه مهم راه اندازی شده است. در متراکمترین حالت، آنها با قسمتهای کمچگال حلقههای مهم زحل، همانند حلقه و قسمت کاسینی قابل قیاس می با شند.

زیاد تر سیستم حلقهای نپتون ضعیف و غبارآلود است و از برخی جنبهها زیاد تر همانند حلقههای مشتری است. حلقههای نپتون به افتخار اخترشناسانی که کارهای مهمی روی این سیاره انجام دادهاند، نامگذاری شدهاند گیل، له وریه، لاسل، آراگو، و آدامز.

نپتون این چنین دارای یک حلقه کمرنگ بدون نام است که همراستا با مدار قمر گلتیا است. سه قمر نیاد، تا لسا و دسپینا بین حلقهها میچرخند.

حلقههای نپتون از مواد زیاد تیره ساخته شدهاند و نسبت گرد و غبار در آنها زیاد است. در حالیکه عمق نوری آنها کمتر از ۰.۱ است. کمانها محدوده با ریکی از طولهای مداری را اشغال میکنند و به طور قابلتوجهی پایدار می با شند و از زمان تشخیص اولیهشان در سال ۱۹۸۰، فقط اندکی تحول کردهاند.

کشف

اولین اشاره به وجود حلقهای نپتون به سال ۱۸۴۶ برمیگردد؛ وقتی که ویلیام لاسل، کاشف بزرگترین قمر نپتون، تریتون، فکر کرد حلقهای را در اطراف سیاره دیده است. اما ادعای او هیچ زمان قبول نشد و به گمان زیاد این یک خطای رصدی بوده است.

اولین کشف قابل مطمعن حلقه نپتونی در سال ۱۹۶۸ توسط اختفای ستارهای انجام شد، اگرچه این نتیجه تا سال ۱۹۷۷ که حلقههای اورانوس کشف شد مورد دقت قرار نگرفت. بلافاصله بعد از کشف حلقههای اورانوس، تیمی از دانشگاه ویلانوا اغاز به جستوجوی حلقههای نپتون کردند.

در ۲۴ مه ۱۹۸۱، آنها کم شدن در خشندگی یک ستاره را در طول اختفا مشاهده کردند. با اینحال، روشی که در آن ستاره کمنور شد، حلقه را نشان نمیداد. در دهه ۱۹۸۰، غیبت قمری بعدی نپتون، در ۱۲ سپتامبر ۱۹۸۳، تبدیل کشف احتمالی یک حلقه شد. با اینحال، نتایج زمینی قطعی نبوده است. در طی شش سال سپس، تقریبا ۵۰ اختفای دیگر مشاهده شد که تنها نزدیک به یک سوم آنها نتایج مثبتی را به همراه داشت.

دانشمندان گمان میزدند که چیزی (به گمان زیاد کمانهای ناقص) در نپتون وجود دارد، اما ویژگیهای سیستم حلقه به صورت یک راز باقی مانده است.

فضاپیمای وویجر ۲ حلقههای نپتونی را در طول پرواز خود از نپتون در سال ۱۹۸۹ کشف کرد. بعد از پرواز وویجر، مشاهدات اختفای زمینی قبلی مجددا تجزیه و تحلیل شد و ویژگیهای کمان حلقه را همانند آنچه در دهه ۱۹۸۰ می بود، نشان داد، که تقریبا کاملا با آنچه توسط وویجر ۲ یافت شد مطابقت داشت.

<figcaption class="wp-element-caption"تصویری که تلسکوپ جیمز وب از حلقههای نپتون گرفت.

تصویربرداری از حلقههای نپتون

از زمان پرواز وویجر ۲، در خشانترین حلقهها (آدامز، لو و وریر) با تلسکوپ فضایی هابل و تلسکوپهای زمینی به علت پیشرفت در وضوح و جمعآوری نور، تصویربرداری شدهاند. حلقههای ضعیفتر تا این مدت زیاد پایینتر از اغاز دید این تلسکوپها می با شند.

اما در سال ۲۰۲۲ تلسکوپ فضایی جیمز وب از آنها تصویربرداری کرد و اولین رصد حلقههای کمنورتر را از زمان پرواز وویجر ۲ انجام داد.