میکروپلاستیک‌ها از طریق هوا به مغز راه اشکار می‌کنند_راسخ

ذرات میکروپلاستیک همه‌جا می باشند: در خاکی که غذای ما در آن رشد می‌کند، در آبی که می‌نوشیم و در هوایی که تنفس می‌کنیم. میکروپلاستیک‌ها نیز به‌صورت فزاینده‌ای در سراسر بدن انسان یافت شده‌اند، حتی در مغز انسان که عضوی ایزوله در نظر گرفته می‌شود. پژوهش جدیدی مشخص می کند این میکروپلاستیک‌ها می‌توانند از بینی به مغز نفوذ کنند.

بر پایه گزارش Phys، هرچند میکروپلاستیک‌ها در سراسر بدن انسان وجود دارند، محققان یقین نیستند آن‌ها چطور به بدن ما نفوذ کرده‌اند. یقیناً می‌توان احتمالاتی را در نظر گرفت: امکان پذیر زمان خوردن و آشامیدن میکروپلاستیک‌ها داخل بدن شوند، یا زمان تنفس به ریه‌هایمان برسند یا چه بسا از طریق پوست جذب شوند. اکنون محققان دانشگاه سائو پائولوی برزیل مسیر فرد دیگر برای نفوذ میکروپلاستیک‌ها کشف کردند: میکروپلاستیک‌ها می‌توانند از بینی ما بالا بروند و داخل مغز شوند.

نفوذ میکروپلاستیک‌ها به مغز از طریق بینی

سال‌ها گمان می‌شد مغز انسان در انزوایی عالی از بقیه بدن قرار دارد؛ به‌عبارت دقیق‌تر سد خونی-مغزی مانع ورود عوامل بیماری‌زا و مواد زیان اور به مغز می‌شود. اما اکنون می‌دانیم سد خونی مغزی را نیز می‌توان ناکامی؛ چون محققان ذرات پلاستیکی کوچکی در مغز انسان اشکار کرده‌اند.

تحقیقات تازه مشخص می کند سد خونی-مغزی نقطه صدمه‌پذیری دارد که امکان پذیر از طریق آن میکروپلاستیک‌ها داخل مغز شوند. این نقطه ورود احتمالی در بینی قرار دارد، جایی که اعصاب بویایی وجود دارند و ماموریت آن‌ها تشخیص بوهاست.

اعصاب بویایی از داخل بینی، به جمجمه و سپس مستقیم به بخشی از مغز به نام پیاز بویایی (Olfactory bulb) می‌رسند. محققان گمان خواهند داد ریزذرات تنفس‌شده در بینی امکان پذیر در امتداد اعصاب بویایی به مغز منتقل شوند.

بر پایه مقاله منتشرشده در JAMA، محققان با تجزیه‌وتحلیل مثالهای بافت افراد مرده ساکن سائوپائولو که تحت کالبدشکافی معمول پزشکی قانونی قرار گرفته بودند، به این نتایج دست یافتند. آن‌ها پیاز بویایی مغز این افراد را خارج و با منفعت گیری از تکنیک‌های گوناگون آن‌ها را بازدید کردند. ۸ مورد از ۱۵ مورد دارای میکروپلاستیک در پیازهای بویایی بودند. بااین‌حال این ۸ نمونه فقط ۱۶ ذره میکروپلاستیک بین خود داشتند.

این ۱۶ ذره پلاستیکی از جنس پلی‌پروپیلن، نایلون و دیگر پلاستیک‌ها بودند. امکان پذیر منشأ برخی از آن‌ها الیاف لباس بوده باشد. این کار منطقی است؛ چون شستن لباس‌های ساخته‌شده از الیاف مصنوعی منبع قابل‌توجهی از انتشار کردن میکروپلاستیک‌ها در محیط محسوب می‌شود.

پژوهش فرد دیگر نشان داده می بود گمان ابراز دعوا قلبی، سکته مغزی یا مرگ زودرس در افرادی که در رگ‌های خونی آن‌ها میکروپلاستیک وجود دارد، زیاد تر است.