>> تلسکوپ جیمز وب رازهای کهکشان مارپیچی میلهای NGC ۱۳۶۵ را در نور فروسرخ فاش کرد >> کهکشان

>> تلسکوپ جیمز وب رازهای کهکشان مارپیچی میلهای NGC ۱۳۶۵ را در نور فروسرخ فاش کرد >> کهکشان مارپیچی میلهای NGC ۱۳۶۵ در فاصلهای حدود ۵۶ میلیون سال نوری از زمین و در امتداد صورت فلکی جنوبی کوره قرار گرفته است. این کهکشان عظیم با قطری نزدیک به ۲۰۰ هزار سال نوری، تقریباً دو برابر اندازه کهکشان راه شیری محسوب میشود.

نمای بینظیر تلسکوپ جیمز وب در باند فروسرخ میانی تصویری که با ابزار فروسرخ میانی (MIRI) متعلق به تلسکوپ فضایی جیمز وب ثبت شده، جزئیات شگفتانگیزی از ساختار درونی این مارپیچ را در طول موجهای فروسرخ آشکار میسازد. این نمای پرزولوشن، شبکهای پیچیده از رشتههای غبار و حبابهای گازی را نشان میدهد که توسط ستارگان جوان و داغ در بازوهای مارپیچی شکل گرفتهاند.

میدان دید تلسکوپ وب در این ثبت، تقریباً ۶۰ هزار سال نوری از عرض کهکشان را پوشش میدهد و به تفکیک هسته مرکزی فعال و خوشههای ستارهای تازه متولد شده میپردازد. در نواحی بیرونی کهکشان نیز، اثرات فرسایشی ناشی از برخوردهای کهکشانی گذشته به وضوح قابل رصد هستند که گواهی بر تعاملات دینامیکی این کهکشان با همسایههای خود است.

نقش میله کهکشانی در طوفان ستارهزایی و تغذیه سیاهچاله اخترشناسان معتقدند میدان گرانشی میله مرکزی NGC ۱۳۶۵ موتور محرک تکامل این کهکشان است. این ساختار میلهای به عنوان یک نوار انتقالی کارآمد عمل کرده، گاز و غبار بین ستارهای را به سمت مرکز کهکشان و گرداب ستارهساز میکشاند. این جریان مداوم مواد، شرایط ایدهآلی برای طوفان ستارهزایی فراهم آورده و در نهایت مواد را به سمت سیاهچاله ابرپرجرم مرکزی هدایت کرده تا آن را تغذیه نماید.

اهمیت علمی برای مدلسازیهای کیهانی مطالعه ویژگیهای دینامیکی این کهکشان — از جمله سرعت چرخش، پراکندگی جرم و الگوهای جریان گاز — دادههای حیاتی برای مدلسازیهای کیهانی و درک بهتر فرآیندهای ستارهزایی در کهکشانهای مارپیچی فراهم میکند. مشاهدات جیمز وب در این باند طیفی، پنجرهای نوین برای درک فیزیک کهکشانهای فعال در مقیاسهای بزرگ باز کرده است. >>