هورموندرمانی در یائسگی زودرس مزایا و خطرات برای سلامت قلب زنان, یائسگی با پایان یافتن سالهای باروری در زنان همراه است و معمولاً بین ۴۵ تا ۵۵ سالگی رخ میدهد. این فرآیند با افت سطح استروژن همراه میشود که میتواند خطر ابتلا به بیماریهای قلبیعروقی، شایعترین عامل مرگ در زنان، را افزایش دهد.
استروژن نقش محافظتی در انعطافپذیری رگهای خونی، تنظیم کلسترول و کاهش التهاب دارد؛ از این رو کاهش آن باعث سفتی شریانها، تجمع پلاک و بالا رفتن فشار خون میشود.
تاریخچه تغییر نگاه پزشکی به هورموندرمانی در دهه ۱۹۷۰ هورموندرمانی به عنوان چشمه جوانی برای پیشگیری از بیماریهای مزمن تجویز میشد، اما نتایج ابتکار سلامت زنان در اوایل دهه ۲۰۰۰ نشان داد که این درمان میتواند خطر سکته مغزی و سرطان سینه را افزایش دهد.
رضیه زمانبندی را تقویت کردهاند.
بر این اساس، اگر هورموندرمانی قبل از سن ۶۰ سالگی و در عرض ۱۰ سال اول پس از یائسگی آغاز شود، میتواند خطر بیماری قلبی را کاهش دهد و حتی عمر را افزایش دهد. در مقابل، آغاز درمان در سنین بالاتر یا دیرتر از ۱۰ سال پس از یائسگی، خطرات قلبیعروقی را بالا میبرد. نوع دارو و روش مصرف تأثیر دارد تحقیقات دکتر متیو نودی و همکاران نشان میدهد که چسبهای استروژنی پوستی در مقایسه با قرصهای خوراکی، خطر لخته شدن خون را به شدت کاهش میدهند.
ان امروزه بر این باورند که توصیههای کلی برای یا علیه هورموندرمانی مناسب نیستند.
تصمیم باید بر اساس سن، زمان آغاز یائسگی، سابقه بیماریهای قلبی، لختهگیری، سکته، بیماری کیسه صفرا و انواع خاص سرطان فردیسازی شود.
سوالات کلیدی برای مشورت با پزشک آیا من بر اساس سابقه پزشکیام کاندیدای مناسب هورموندرمانی هستم؟ مزایا و خطرات آغاز درمان در سن فعلی من چیست؟ کدام فرم دارویی (قرص، چسب، ژل) برای من ایمنتر و موثرتر است؟ مدت زمان پیشنهادی برای ادامه درمان چقدر است؟ منبع ایسنا