معماری و ساخت

معماری و ساخت

کریستوفر رن مکان قلعه گرینویچ ویران شده را برای رصدخانه تازه مناسب دانست؛ این محل پایه‌های محکم قلعه قدیمی را داشت و در یک پارک سلطنتی قرار گرفته بود. رن بر طراحی ساختمان نیز نظارت داشت.

این پروژه با بودجه محدود و سرعت بالا پیش رفت. در ساعت ۳۱۴ بعدازظهر دهم آگوست ۱۶۷۵ اولین سنگ بنای رصدخانه گذاشته شد و در کمتر از یک سال، در دهم ژوئیه ۱۶۷۶، جان فلمستید به همراه دو خدمتکار خود برای آغاز رصد‌های جدی به آنجا رفت.

در طول چهل سال، فلمستید در خانه‌ای زندگی کرد که بعدا به نام او مشهور شد و بیش از ۵۰ هزار رصد ماه و ستارگان را از ساختمان مجاور انجام داد. خانه فلمستید اولین بخش رصدخانه بود که برای ستاره‌شناس سلطنتی و پذیرایی مهمانان ساخته شده بود. این خانه سال‌ها سکونتگاه کودکان، خدمتکاران، آشپز‌ها، پرستاران و ستاره‌شناسان بود و با گذشت زمان گسترش یافت و ساختمان‌های جدیدی به مجموعه اضافه شد.

<figcaption class="wp-element-caption"خانه فلمستید

در سال ۱۸۱۸، رصدخانه سلطنتی به دریاسالاری منتقل شد و به‌شکل قابل‌توجه‌ی گسترش یافت. در اواخر دهه ۱۸۰۰ نزدیک به ۶۰ نفر در آن فعال بودند.

ستاره‌شناسان سلطنتی و طول جغرافیایی

جان فلمستید به مدت ۴۲ سال سمت منجم سلطنتی را بر عهده داشت. در ۳۰۰ سال فعالیت این رصدخانه، تنها ۹ ستاره‌شناس سلطنتی دیگر در گرینویچ خدمت کردند.

دو ستاره‌شناس اول، جان فلمستید و ادموند هالی، تمام ستارگان قابل مشاهده در نیم‌کره شمالی و جنوبی را ترسیم کردند. از آنجا که نجوم و زمان‌سنجی به‌صورت جدایی‌ناپذیر مرتبط‌اند، رصدخانه سلطنتی در توسعه ساعت‌های دقیق نقش کلیدی ایفا کرد.

در دهه ۱۷۶۰، ارائه جداول نوئل مسکلین برای یافتن طول جغرافیایی در دریا با ابزار‌های نجومی و زمان‌سنج‌های جان هریسون، امکان ترسیم نقشه جهان با دقت علمی نوین را فراهم آورد.

<figcaption class="wp-element-caption"ساختمانی که منشأ نصف النهار اولیه گرینویچ را در خود جای داده است و با نوار برنجی در پیش‌عرصه اشکار شده است.

رصدخانه سلطنتی گرینویچ در قرن بیستم و پس از آن

در قرن نوزدهم مشخص شد که رصدخانه باید از گرینویچ خارج شود. آلودگی هوا و نور لندن و ارتعاشات ناشی از خطوط قطار تازه، تداخلی با مشاهدات مغناطیسی ایجاد کرده بود.

انتقال رصدخانه یک حرکت برنامه‌ریزی شده بود، اما با آغاز جنگ جهانی دوم به تعویق افتاد. در طول جنگ نیز رصدخانه آسیب یک بمب را متحمل شد. سرانجام، رصدخانه در قلعه هرستمن‌زو مستقر شد و در سال ۱۹۵۳ بخشی از موزه ملی دریایی گردید.

خانه فلمستید در سال ۱۹۶۰ برای عموم باز شد و ساختمان‌های دیگر نیز در سال ۱۹۶۷ به همین سرنوشت پیوستند. پس از باز‌سازی‌های گسترده، رصدخانه سلطنتی در سال ۲۰۰۷ با گالری‌های نوین و یک مرکز آموزشی بازگشایی شد.