پلتفرم فیلمنت برای معرفی سریال داریوش مجددا از الگوی تبلیغاتی کلیشهای مبتنی بر اینستاگرام استفاده کرد و برادران رفیعزاده، مسئولان تبلیغاتی هولدینگ گلرنگ، تلاش خود را با تمرکز بر ترانههای داریوش اقبالی و معرفی این اثر به عنوان اسپینآف پوست شیر متمرکز کردند.
این رویکرد تبلیغاتی ناکام ماند و سریال با اقبال عمومی روبرو نشد؛ در واقع اندوختهی قابل توجه هولدینگ گلرنگ هدر رفت و کیفیت اثر برای مدیران پلتفرم اولویت اول نبود.
روزنامه فرهیختگان در تحلیلی دلایل ناکامی را بررسی کرد هشتم تیر فیلمنت پیامکی با متن پوست شیر بر تن داریوش – سریال داریوش هماکنون در فیلمنت ارسال کرد و خود پلتفرم پذیرای این تعریف بود. سرتیپی، مدیرعامل فیلمنت، در دیماه ۱۴۰۲ از تصویربرداری اسپینآف پوست شیر در اردیبهشت ۱۴۰۲ خبر داد که با زمان تصویربرداری داریوش همزمان است. این موضوع نشان میدهد حتی در نگاه مالکین نیز داریوش اثری مستقل و مطمئن به. نبود.
روزنامه هفت صبح از زاویه دیگری تحلیل کرد که گروه تبلیغات نباید با اتکا به بازیگرهای مشترک، مخاطب را به سمت پوست شیر سوق دهد؛ این کار انتظارها را بالا برد و کیفیت داریوش فرصت دفاع از خود را نیافت و در سطح متوسط ماند.
تقریبا هیچ رسانهای به طور رسمی از این سریال دفاع نکرد. علت عدم تقبل در شبکههای اجتماعی و اینستاگرام، کلیشهشدن نمایش زندگی اراذل و اوباش است که هر شش ماه یکبار قهرمان سریالهای نمایش خانگی میشوند و فیلمنت نیز با این پیشفکر سریال داریوش را تدوین کرده است.

روزنامه مطمئن در یادداشتی در پنجم آبان به نقد قهرمان شدن اراذل در نمایش خانگی پرداخت خشم، قتل و دزدی رکن اصلی سریالسازی شده و فیلمسازان گمان برند با این روایات مخاطب بیشتر جذب میشوند. چهار سریال گردنزنی، بازنده، غربت و داریوش از سه پلتفرم مهم در حال پخش هستند و مقصد مشترک آنها خشونت است؛ اما تا کجا این حجم از تولیدات مخاطب را جذب میکند؟
پایگاه تحلیلیخبری گیمفا نوشت سریال داریوش آنچه پیشبینی میشد نبود و بجز تبلیغات پیش از پخش و سه قسمت اول، از قسمت چهارم به بعد در سراشیبی سقوط قرار گرفت که حتی پایانی ساده نیز نتوانست آن را نجات دهد. بزرگترین مشکل به فیلمنامه ضعیف، گیج و ناسازگار برمیگردد که طلاها در یک قسمت حیاتی و در قسمت بعد بیاهمیت و در قسمت دیگر مجدد مهم میشوند و مخاطب را دچار سردرگمی میکند.

روزنامه همشهری با استفاده از اصطلاح بنجل کرد داریوش از حد متوسط فراتر نرفت و در لحظاتی به آثار ضعیف خانگی تن میدهد. حالا داد مردم از جنسی بنجل به اسم داریوش بلند شده. پوست شیر با وجود ضعفها طیف وسیعی را همراه کرد اما داریوش حتی در شرایط عادی هم اثری قابل دفاع نیست.
سریال داریوش شبیه مجموعههای محوریتدار انتقام و کینه است و ایده نوینی ندارد؛ سرگذشت آن شباهت به پیشینه نعیم در پوست شیر دارد و از ابتدا قدرت جذب مخاطب را نداشته و تا قسمت پنجم نیز خوشریتم و پراتفاق پیش نرفته است.
وبسایت عصر ایران با هشدار به مدیران ناکام فیلمنت نوشت داریوش حتی در شرایط عادی هم قابل دفاع نیست. سازندگان و مدیران فریب تمجیدهای جزئی را نخورند؛ حجم نارضایتی مخاطبان عیان است و وجه مشترک انتقادات، کمملات بودن قصه و سردرگمی شخصیتهاست. ژیلا شاهی که در پوست شیر برگ برنده بود، این بار مورد نقد جدی قرار گرفت و انتخاب او برای نقش لیلا، دختر داریوش، سوالبرانگیز بود. خلاصه فیلمنت با داریوش سیر نزولی آشکار کرده است.

سینما ۱۲۰ این مجموعه را در تمام جنبههای فنی، کارگردانی و بازیگری بسیار خامدستانه و پیشپاافتاده توصیف کرد. اكتهای اضافی هادی حجازیفر، چشم و ابروهای مداوم حتی در صحنههای انی، او را به بازیگری تبدیل کرده که میخواهد ترس را از طریق تقلید از رضا عطاران نشان دهد.
صفحه اینستاگرامی فیلمنت نیز اشاره کرد فیلمنامه به طور عامدانه به مسائل فرامتن پرداخته نشده تا تفسیرهای جامعهشناختی امکانپذیر شود؛ این عیب نیست اما فقدان محرک بیرونی است. هراس داریوش و کاظم با نگاه روانشناسانه برجسته شده اما کارکرد کامل در قصه ندارد.
همشهری در گزارشی جداگانه از قول مخاطبان نوشت تم برنده قصه مسئله اجتماعی نیست بلکه مسئله روانشناختی به نام خشونت است، خشونتی بیرحم که در برخی جاهای دور از المانها و فرهنگ شرقی و ایرانی است. مخاطبی دیگر اظهار داشت داستان بیکشش و تکراری گم شدن طلا و دزد است و نام سریال هم کمکی نمیتواند بکند.

روزنامه جوان در دو نقد جداگانه به این سریال پرداخت داریوش نمیتواند اثری مجزا باشد چرا که از مؤلفههای تکراری منفعتگیری بینتیجه کرده و چفتوبست رواییاش نه قانعکننده است و نه فضایی تازه میسازد. این سریال ادامه درامهای خشونتآمیز، انتقامجویی و مسائل تکراری است که افکار مخاطب را متشنج میکند و هیچ جذابیتی ندارد.
تکیه بر فضای پایین شهر و منفعتگیری مداوم از صحنههای دعوا به یک عکس کلیشهای برای مخاطبان تبدیل شده است. در فضای رقابتی امروز، برنده آن است که حرف تازهای برای گفتن داشته باشد.
ایسنانیوز در مورد انتخاب بازیگران نوشت اگرچه انتخاب به درستی صورت گرفته اما بینقد نیست؛ اختلاف سن ژیلا شاهی با هادی حجازیفر برای نقش پدر و دختر دلنشین نیست، به خصوص که مخاطب این دو را در موقعیت مهدی به عنوان زن و شوهر به یاد دارد. حتی پس از پنج قسمت، نوه داریوش هیچ جذابیت یا دافعهای در قصه ندارد.
مازیار وکیلی، منتقد سینما، در وبسایت اتفاقات ۲۴ به ناکامی حجازیفر در کارگردانی اشاره کرد این سریال نتوانست پیروزی موقعیت مهدی را تکرار کند و سریال ضعیفتری است. شکل واقعی داریوش در قسمتهای میانی مشخص میشود که داستان کمملات باعث خستگی مخاطب و رها کردن تماشا میشود.

عبارت بنجل که همشهری به کار برده بسیار متناسب است؛ افکار عمومی که با کیفیت تولیدات گلرنگ آشنا هستند، صرف به این دلیل که پخشکننده و تهیهکننده فیلم قابل اعتنایی نبوده، واکنش منفی نشان دادهاند.
یکی از ابزارهای تبلیغاتی فیلمنت، بهرهگیری از ترانههای داریوش اقبالی بوده است. هنرآنلاین نوشت نامگذاری این سریال که نویسندگی و کارگردانی آن را هادی حجازیفر برعهده دارد، از متن ترانه یاور همیشه مومن برآمده و این ترانه روی سنگ قبر همسر داریوش نیز حک شده است.
صفحه فردا اشاره کرد ترانه کهن در پوست شیر عامل درخشش بود و اکنون همین الگو در داریوش حاشیهساز شده. بهرهگیری از این ترانه علت اعتراض خواننده شد اما بینتیجه ماند چون ایده تبلیغاتی پیش از زمان به ثمر رسیده بود.
ایسنانیوز افزود منفعتگیری از نام داریوش و تیتراژ ترانه یاور همیشه مومن تداعی خاطر نامخوش خواننده شد که پیش از این عکسالعمل شدیدی نسبت به حمایت از فتنهگرها داشته و این بار نیز واکنش تندی نشان داد. اگر تنها از نام استفاده میشد و به ترانه اشاره نمیشد، حاشیهای پیش نمیآمد. حتی در صحنهای داریوش در حمام این ترانه را پچپچ میکند که خود نقدی جدی است.
پیش از این هم برای پوست شیر از ترانههای خواننده لسآنجلسی استفاده شده بود که حواشی فراوان داشت، اما مدیران فیلمنت گمان میبرند باید نسبت به تمام خوانندگان خارج از کشور ادای دین تبلیغاتی داشته باشند تا محصولات در فضای مجازی دیده شود.

روال جاری فیلمنت با این تولیدات و دستمایههای تبلیغاتی قطعا به سمت انحطاط خواهد رفت. انتظار میرود مدیران هولدینگ گلرنگ برای بهبود کیفیت پلتفرم از افراد خوشذوق و صاحبسلیقه استفاده کنند. علی سرتیپی و محمدرضا صابری اپراتورهای سینمایی مناسبی برای توزیع آثار در سینما هستند اما برای ساخت محصولات سریالی تا به حال چهرههای ناموفقی بودهاند و عملا اندوخته گلرنگ را هدر دادهاند.
ممکن است بپسندید
تغییرات مدیریتی در رادیو راسخ: انتصاب مدیران جدید برای شبکههای تهران
برنامه مستند “جبهه”؛ روایتهای ایثار و مقاومت در ماه رمضان
سه سریال جدید ماه رمضان در شبکههای یک و دو سیما پخش میشود
بررسی تأثیرات فصل سوم برنامه محفل بر ترویج فرهنگ قرآنی در میان نسل جوان
برنامه پخش فیلمهای شبکه نمایش در رمضان و نوروز ۱۴۰۴؛ از مارمولک تا سینمای جهان
